«حیات؛ این معمای شگفتانگیز و بیپایان کائنات. رازی آکنده از ابهام و پرسش که قرنهاست در ژرفای ذهن بشر طنین انداخته و همچنان دغدغهای زنده است؛ دغدغهای که روح جستوجوگر انسان را آرام نمیگذارد و او را پیوسته به تأمل وامیدارد.
معنای این زیستن چیست؟ مرزهای تعریف زندگی کجاست؟
و اساساً آن فلسفه اصیلی که جان آدمی را قانع و آرام میسازد، کدام است؟
این پرسشهای ماندگار، هر یک میتوانند جرقهای باشند برای کشف جایگاه و نقش انسان در این نظام منظم و معنادار هستی. چه شمار اندکی از مردمان این کره خاکی میتوانند برای زیستن خویش استدلالی روشن و قانعکننده عرضه کنند؛ استدلالی که هم در پیشگاه عقل پذیرفتنی باشد و هم در محک وجدان استوار بماند. این همان دغدغه ژرفی است که در جان پرسشگر مولانا نیز موج میزند؛ آنجا که میسراید:
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
به کجا میروم آخر، ننمایی وطنم
ما در این برنامه، در جستوجوی پاسخی برای همین پرسشهای بنیادین هستیم تا بکوشیم نسبت انسان را با هستی، با زندگی و با معنای حضور خویش بازشناسیم. در این مسیر، به تأمل در آرا و اندیشههای علامه محمدتقی جعفری ـ فیلسوف، مفسر نهجالبلاغه و پژوهشگر مثنوی ـ خواهیم پرداخت و در کنار آن، از دیدگاهها و آرای دیگر متفکران و اندیشمندانی نیز بهره خواهیم گرفت که به تعبیر علامه جعفری، دارای «ارواح وارسته» هستند.»